Elma & Yetiştiriciliği

Besin noksanlıkları & noksanlığın giderilmesi
Bakımı, Hastalık , Zararlıları, Besin Noksanlığı ve Bitki Beslemesi
E lma ılıman, özellikle soğuk ılıman iklim meyvesidir. Elma kış dinlenmesine en fazla ihtiyaç duyan meyve türüdür. Yapılan denemelerde elmaların soğuklama ihtiyacını karşılayabilmesi için + 7.2°C’nin altında çeşitlere bağlı olarak 2322-3648 saat kalması gerekir. 0 C nin altında ise 1000-2000 saat soğuklamaya ihtiyacı vardır. Yetersiz soğuklama sonucu çiçeklerin bir kısmı ölür, geriye kalan çiçeklerin açılması da normale göre hem daha geç, hem de düzensiz olur. Böylece geç açan çiçekler döllenme yetersizliği nedeni ile dökülür. Soğuklamasını giderememiş elma ağaçlarında yaprak gözleri sürmez ve ağaç çıplak kalır. Elma yüksek yaz sıcağından da hoşlanmaz. Sıcaklık 40°C’nin üzerine çıktığı zaman büyüme durur, daha yüksek sıcaklıklarda ise zararlanma görülmeye başlar.
E lma genellikle birçok toprak tiplerinde başarılı sonuç verir. Bahçe kurulacak yerin alt toprak yapısı önemlidir. Alt toprak, bitki kökleri hiçbir zaman su içinde kalmayacak ve köklerin yayılmasını kolaylaştıracak şekilde drene edilmelidir. Sert ve suyu tutan alt toprak gelişmeye engel olur, ağacın büyümesini ve ömrünü olumsuz yönde etkiler. En iyisi alt toprağın çakıllı-tınlı olmasıdır. Toprak derinliğinin 2 metre veya daha fazla olması istenir. Elma yetiştiriciliği için en iyi topraklar optimal olarak 6.0-6.5 pH ve içerisinde normal kireci ve yeteri kadar humus ve nemi bulunan tınlı, tınlı-kumlu veya kumlu-tınlı geçirgen topraklardır.
NOKSANLIKLAR
Bitki besin noksanlığı görülmeden, düzenli bitki besleme yapınız. Her sene toprak analizlerinizi yaptırın. Teknik ekiplerimiz geldiğinde gösteriniz. Gerektiğinde bir fotokopisini teknik elamanlarımıza verdiğiniz de, sisteme kayıt yapalım. Bir sene sonraki planlamalarımızı hep birlikte daha sağlıklı planlama yapabiliriz.

“Noksanlık görüldüğünde, aşağıdakilerden ürünlerimizden uygun olanını kullanınız veya arayın seçmenize yardımcı olalım.!”

NOKSANLIKLARIN ÖNÜNE GEÇMEK IÇIN, ILK YAPRAKLAR SERÇE GAGASI KADAR OLDUĞUNDAN ITIBAREN DÜZENLI KULLANINIZ.
Noksanlıklar yaprakta görüldüğü anda müdahale edilirse düzelebilir, noksanlık meyveye geçtiğinde geriye dönüş yoktur.

ELMA YETİŞTİRİCİLİĞİNDE ÇİNKO NOKSANLIĞI

Elmada çinko noksanlığının tipik belirtisi, daralmış, küçülmüş yapraklar ve rozet oluşumudur.
Bu ölçümün nedeni ise boğum araları uzunlukları oldukça kısalmış olmasıdır.
Yaprak kenarları bazen dalgalı bir hal alırlar.
Yaprak yüzeyin de damar kenarları yeşil kalmak üzere, damar aralarında sari mozaik şeklinde lekeler oluşur.
Noksanlık çok şiddetli değilse sadece yaprakları etkiler, sürgün gelişimi normal devam eder.
Ancak noksanlık şiddetli ise sürgün gelişimi tamamen durur.
Sürgünlerde meyve tomurcuğu sayısı azalır veya tamamen yok olur.
Taş çekirdekli meyvelerin meyve etlerinde kararmalar görülür.
Elma ağaçları çeşitlerine göre çinko noksanlığını duyarlık bakımından aralarında büyük farklılıklar gösterirler.

ELMA YETİŞTİRİCİLİĞİNDE FOSFOR NOKSANLIĞI

Elmada fosfor noksanlığında yapraklar küçük, koyu yeşil renkli, bronz veya mor lekeli olurlar.
Yaprak saplan kırmızımsı renkli olup dal ile bağlantıları dar ay yapacak şekilde dik dururlar.
Seyrek bir yaprak sistemi vardır.
Yaşlı yaprakların kenarlarında koyu kahve nekrozlar oluşur.
Erken yaprak dökümü görülür.
Çiçek ve meyve sayısı azdır.
Meyveler küçük kalır ve olgunlaşmadan dökülür.
Meyveler cansız donuk renkli, sert ve sık bir dokuya sahip olup, tatsızdırlar.
Fosfor miktarı azota oranla aşırı fazla olduğu takdirde de meyve eti yine kaba dokulu olur.
Fosfor bitkide çok önemli bir takim organik bileşiklerin yapısında bulunur.
Bitkide enerji transferi yapan ATP bu bileşiklerin en önemlilerindendir.
Fosfor, bitkide genetik özellikleri belirleyen DNA `nın oluşumu için de gereklidir.
Kısaca açıklanan bu nedenlerden ötürü fosfor, bitki besinleri arasında önemli bir yere sahiptir.
Fosfor, enerji molekülleri ve nükleik asitler için gerekli olduğu için tüm bitkilerde önemli bir besindir.
Elma ağaçları lüzumlu fosforu kuvvetli kökleri ile topraktan almak iktidarındadır.
Fosfor ağacın büyümesine ve mahsulün artmasına yarar.
Pek az hareket eden bir eleman olması dolayısıyla fosforlu gübreleri köklerin bulunduğu sahaya vermek hususuna dikkat edilmelidir.
Karmaşık toprak işlemi, toprağa uygulanan fosforun kullanılabilirliğini etkilemekte ve birçok toprak fosforu 'bağlayabilmekte, bitkileri kullanılamaz hale getirmektedir.
Toprağınızın bunu yapabilme kabiliyeti, ürünler ve meralar için gereksinimleri belirlerken ölçülmelidir.

ELMA YETİŞTİRİCİLİĞİNDE POTASYUM NOKSANLIĞI

Elmada potasyum noksanlığında yaprakların kenarlarında esmer ve kahve renkli kloroz oluşur ve bu bölgeler kurur.
Buna karşılık yapraklar bu haliyle ağaç üzerinde çok uzun süre kalabilirler.
Meyveler küçük ve soluk, kalın kabuklu olurlar.
Şeker miktarı az ve tadı ekşi olur.
Elma ağaçlarında potas eksikliğinde evvela yapraklarda sararma başlar, sonra kahverengi olan yapraklar tamamıyla kuruyup ölür.
Kurak senelerde potas eksikliği daha fazla zararlı olur.
Potasyum ağaçların fotosentez, nişasta ve şeker yapmasında tesiri olan bir elemandır.
Çiçek gözlerinin teşekkülünde rol oynadığı için dolayısıyla potasyum periyodisiteyi önler.

ELMA YETİŞTİRİCİLİĞİNDE AZOT NOKSANLIĞI

Elmada azot noksanlığında, yapraklar küçük, dar, açık yeşil renkli olur.
Yaşlı yapraklar sarımsı portakal renkli veya kırmızımsı mor renkli olabilir ve erken dökülürler.
Yaprak sapları dal ile dar açı oluşturacak şekilde bir görünümdedir, ince ve kısadır ve eğer noksanlık çok şiddetli ise sapları öldüğü görülür.
Sürgün gelişimi zayıftır.
Tomurcuk ve çiçek sayısı az, çiçeklerin döllenme suresi kısadır.
Meyveler olgunlaşmadan renklenirler.

ELMA YETİŞTİRİCİLİĞİNDE DEMİR NOKSANLIĞI

Elmada demir noksanlığının belirtisi yapraklarda sararma şeklinde görülür.
Genç yapraklarda hafif sarılık şeklinde başlar.
Yaprak damarları genellikle yeşildir, sarılık artınca damarlarda sararır.
Toprak ve hava koşullarına bağlı olarak, genç yapraklarda başlayan sarılık belirtileri yaşlı yapraklarda hızla yayılır.
Hastalık ilerledikçe yaprakların kenarlarında kırmızımtırak ve kahverengi kurumalar görülür, çoğu kez yaprağın tüm çevresini kaplar.
Yapraklar zamanla dökülür. İleri dönemde bitki zayıflar, meyve verimi düşer ve sonunda bitki kurur.
Kireçli topraklarda serbest demir kireç tarafından tutulduğu için bitki topraktan demiri alamadığında ve toprakta yeteri miktarda demir bulunmaması durumlarında yukarıda sayılan belirtiler görülür.

ELMA YETİŞTİRİCİLİĞİNDE MAGNEZYUM NOKSANLIĞI

Elmada magnezyum noksanlığında özellikle uzun sürgünlerin yaşlı yapraklarında, damar aralarında, gayri muntazam şekilli, açık yeşil, sarı bazen grimsi yeşil renkli lekeler oluşur.
Damar arası lekeler bazı durumlarda yaprak kenarlarına kadar genişler.
Lekeler hızla kırmızımsı kahverengi nekrozlara dönüşür.
Yapraklar daha sonra solar, kıvrılır, kurur ve erken dökülür.
Meyveler tatsız ve kokusuz olurlar. Delicious çeşidi elmalar magnezyum noksanlığına fazla duyarlıdırlar
Eksiklik belirtileri, özellikle uzun sürgünlerde yaşlı yaprakların damar aralarında sararma şeklinde kendini gösterir.
Eksiklik şiddetine bağlı olarak yaprak kavrulması olarak bilinen, damarlar arasında kahverengi nekrotik lekeler gelişir.
Sararma, bazı çeşitlerde yaprak kenarlarında meydana gelir ve bu durumda belirtileri potasyum eksikliğinden ayırt etmek oldukça güçtür.
Şiddetli eksiklikte yapraklar kıvrılır ve zamanından önce dökülür.
Magnezyum noksanlığında dallar zayıf ve kırılgan olurlar; meyveler zamanından önce olgunlaşır, tatsız ve kokusuz olur

ELMA YETİŞTİRİCİLİĞİNDE MANGAN NOKSANLIĞI

Elmada mangan noksanlığı simptomları birbirlerine benzerlik gösterir.
Hafif ve orta derecede noksanlık halinde, genç yapraklarda, damar aralarında hafif renk açılması ortaya Bu renk açılması oldukça hafif olup, ancak, yaprak ışığa tutulduğunda görülebilir derecededir.
Noksanlığının daha şiddetli olması halinde renk açılması artar ve yaprak ağ görüntüsü alır.
Daha sonraki aşamada, için yaprak yüzeyini beyazımsı sarı renkli noktalar kaplar.
Mangan fotosentez ve diğer fizyolojik süreçlerde yer alır, birçok ribozom ve kloroplastın yanı sıra enzimlerin bir parçasıdır.
Mangan noksanlığı ile klorofil oluşmaz, yapraklar küçük açık sarı lekeler nedeniyle renklenir, damarlar yeşil kalır.
Keskin bir açıkla, bodurluk görülür, bazen büyüme olmaz.

ELMA YETİŞTİRİCİLİĞİNDE BOR NOKSANLIĞI

Elmada bor noksanlığı benzer zararlanmalar yaparlar.
Çiçek soğuktan zarar görmüş gibi aniden solar ve siyah kahve renk alırlar.
Fakat bu haliyle düşmeyip bir süre dalda dururlar.
Don zararları aynı görüntüyü yaratmakla beraber, don etkilenmiş çiçekler hemen dökülürler.
Şiddetli noksanlık halinde yaprak çıkışı gecikir.
Vegetatif büyüme noktaları ölür, sürgünler kısa olur, yapraklar küçük ve bozuk şekilli olurlar.
Ancak yapraklarda kloroz görülmez.
Elma ve armut meyvelerinde büyük şekil bozuklukları ve iç ve dışta mantarlaşmalar görülür.
Meyveler normalden küçüktür ve bazen çatlamalar olur.
Bor noksanlığından ileri gelen dış mantarlaşmalar, kalsiyum noksanlığın dan ileri gelen acı benek hastalığı ile karıştırılmamalıdır.
Acı benek dalda ya çok geç dönemde veya daha çok hasattan sonra, depolama sırasında ortaya çıkar.

ELMA YETİŞTİRİCİLİĞİNDE KALSİYUM NOKSANLIĞI

Elmada Kalsiyum noksanlığı daha çok meyvelerde ortaya çıkar.
Yapraklarda ise eksiklik belirtileri nadiren görülür.
Yüksek düzeyde Kalsiyum eksikliği olan ağaçlarda; en genç sürgün yapraklarının yukarıya doğru kıvrılması, damarlarda ve damar aralarında kloroz meydana gelmesi, ileri aşamalarda ise yaprak kenarlarında sarı-kahverengi nekrozların oluşması gibi belirtiler gözlenir.
Meyvedeki eksiklik belirtileri çok daha belirgindir.
Anormal kabuk bronzlaşması, hasada doğru lentisellerin koyulaşması ve bazen de hasat döneminde şiddetli meyve çatlaması ile kendini gösterir.
Ancak meyvede Kalsiyum eksikliğinin en önemli belirtisi “Acıbenek” tir.
Acı benek, elmalarda hasada yakın veya hasattan sonra depolama sırasında meydana gelen; karşıdan bakıldığında kabuğun üzerinde şekil bozukluğu oluşturan kahverengi-siyah beneklerle kendini belli eden, fizyolojik bir bozukluktur.
Bunların yanında Kalsiyum eksikliğinde; iç kararması, acı benek, iç sulanması, düşük sıcaklık zararı ve yaşlanma bozuklukları gibi pek çok fizyolojik bozukluk ortaya çıkar.

ELMA YETİŞTİRİCİLİĞİNDE TOPRAK İŞLEME
Elma üretimi - 2017
ülke milyon ton
Çin 41,4
Amerika 5.2
Türkiye 3.0
Polonya 2.4
Hindistan 2.3
İran 2.1
Dünya 83.1
Kaynak: Birleşmiş Milletler FAOSTAT

Bahçe toprağının sürülüp, sürülmemesi konusunda değişik görüşler vardır.
Toprak işlemesinin, özellikle, sathi köklü olan elma ağaçlarının kök ve saçak sistemini parçaladığı bir gerçektir.
Batı dünyasında, elma bahçelerinde toprak işlemesi genellikle yapılmamaktadır.
Ağacın taç iz düşümü altında kalan saha malçlanmakta, diğer kısımları da daimi çayır altında tutulmaktadır.
Ancak, Avrupa’nın iklim şartları memleketimiz iklim şartlarından oldukça farklıdır.
Orada ki sık yağmurlar nedeni ile hem bahçelerin su ihtiyacı karşılanmakta hem de bu daimi çayırlar yeşilliğini muhafaza etmekte aynı zamanda toprak yumuşaklığını da korumaktadır.
Memleketimizde, Karadeniz Bölgesi dışında kalan bölgelerde ilkbahar ve özellikle yaz şartları kuraktır.
Uygulanan sulama teknikleri daimi çayır yetiştirmeye uygun değildir.
Bu nedenle rakipsiz kalan yabani otlar bahçeyi adeta istila eder.
Toprak yapısına bağlı olarak, toprak sertleşir ve saçak kökler havasız kalır.
Böyle bahçelerde gelişme durur veya geriler.
Bu nedenle, elma bahçelerinde toprak sürümüne karşı olmamak gerekir.
Ancak pullukla derin işleme yapılmamalı, diskharrow ile kök sistemini parçalamayacak derinlikte işleme yeterlidir.

ELMALARDA GÖRÜLEN ACI BENEK

Toprak çözeltisinden kalsiyum iyonlarının alınıp yukarı taşınması kök uçları vasıtasıyla olmaktadır.
Bu nedenle yeni köklerin oluşumunu engelleyen düşük sıcaklık, yetersiz havalanma gibi faktörler kalsiyum alımını engelleyerek noksanlığa neden olabilir.
Bu nedenle daha önce absorbe edilmiş olan kalsiyumun meyve oluşum döneminde floemde taşınarak meyveye ulaşması güçtür.
Meyve olumu devresinde topraktan kalsiyum iyonlan alınarak ksilem yolu ile meyveye ulaşmadığı takdirde meyvelerde kalsiyum noksanlığı zararları görülebilecektir.
Meyveler de görülen kalsiyumun noksanlığı zararlarını önlemek için ona uygun yöntem, Ca nın doğrudan meyveye yaprağa püskürtülmesidir.
Ancak bu işlem, döllenmeden sonra meyvelerin büyüme döneminde yapılmalı ve birkaç kez tekrarlanmalıdır.
Bu şekilde meyvelerde kalsiyum noksanlığına bağlı zararların ortaya çıkması önlenebilir.

ELMA YETİŞTİRİCİLİĞİNDE DİKİM ZAMANI

Elma fidanları kışın ılık geçen ve yağışlı olmayan bölgelerde sonbahardan (yaprak dökümünü müteakip) itibaren ağaçlarda fizyolojik faaliyet başlayana (ilkbahar) kadar dikilebilir.
Kışı soğuk veya yağışlı geçen bölgelerde ise ilkbahar dikimi tercih edilmelidir.
ELMA YETİŞTİRİCİLİĞİNDE BAHÇE YERİNİN DİKİME HAZIRLANMASI
Burada da en önemli husus, arazinin iyi bir şekilde sulanması için uygun bir toprak tesviyesi yapmaktır.
Meyilli alanlarda bahçe kurarken setleme (teraslama) yapılması şarttır.
Taban suyunun yüksek olduğu yerlerde, su tutan ağır (killi) topraklarda dikimden evvel drenaj problemi halledilmelidir.
Bahçe kurulacak yerin dikimden evvel bir defa derince ve sonradan bir veya iki defa da yüzlek işlenmesi doğru olur.
Sökülen bir elmalığın yerine yeniden elma dikimi için, aradan hiç değilse birkaç yıl geçmelidir.
Çünkü toprak yorgunluğu denen olayı dikkate almak gerekir.

ELMA YETİŞTİRİCİLİĞİNDE DİKİM ŞEKİLLERİ

Kapama elma bahçeleri genellikle kare, dikdörtgen, üçgen, satranç ve meyilli arazide tesviye eğrileri üzerine dikme şeklinde (kontur) tesis edilir.
Bu şekillerin herhangi birisinin seçilmesinde arazi şekli, ara ziraatı yapılıp yapılmaması, dikilmesi gereken fidan sayısı rol oynar.
Genelde düz yerlerde (taban arazilerde) kare dikim uygulanmaktadır.
Dikim Aralıkları (Dikim Sıklığı) Elma bahçelerinde ağaçlara verilecek mesafeler çeşide, kullanılan anaca, toprak durumuna ve iklime göre değişir.
Elma ağaçları nemli yerlerde iyice büyüdüklerinde taçları arasında hiç olmazsa bir metre aralık kalacak kadar seyrek dikmelidir ki, aradan bolca hava işlesin ve mantar hastalıkları daha az zarar yapsın.
Halbuki sulanan kurak bölgelerde gerek hava, gerek toprak üstü nemini saklamak için ağaçların sık olması daha uygundur.
Ayrıca kuvvetli, besin maddelerince zengin topraklarda dikim mesafeleri daha fazla, zayıf topraklarda ise daha azdır.
Bir fidanı meydana getiren anaç ve çeşit (patron ve kalem) ikilisinin kuvvetine göre de dikim aralıkları değişiklik arz etmektedir.
Elma çeşitleri gelişme kuvvetlerine göre yüksek boylu standart çeşitler ve spur tipi (yarı bodur) çeşitler olmak üzere iki gruba ayrılırlar.
Bunlardan Delicious, Starking Delicious, Granny Smith, Staymared, Amasya, Beacon, Hüryemez, Mutsu ve Jonathan gibi daha birçok elma çeşidi yüksek boylu standart çeşitler içerisinde, Starkrimson Delicious ve Starkspur Delicious ise yarı bodur çeşitler içerisinde yer almaktadır.
Bilindiği üzere kullanılan anaçlar; “ çok bodurdan çok kuvvetliye” kadar değişen birçok gruba ayrılırlar.
İşte bu değişik kuvvetlerdeki anaç ve çeşitlerin birlikte meydana getirdikleri kombinasyonlara göre de dikim aralıkları farklılık arz etmektedir.

ELMA YETİŞTİRİCİLİĞİNDE SULAMA

Elma ağaçları saçak kök sistemine sahip olduklarından dolayı diğer bir çok meyve türüne göre daha fazla su ister ve yüksek nemden hoşlanırlar.
Bahçelere verilecek su miktarı, yıllık yağış toplamına, bu yağışın dağılımına, transpirasyon (bitkiden meydana gelen su kaybı) şiddetine, ağacın büyüklüğüne ve toprağın tipine göre değişir.
Sulamada en önemli konu sulama zamanının iyi tespit edilmesidir.
Bunun için en pratik yöntem toprağın elle kontrol edilmesidir.
Sulama zamanı; Tansiyometre adı verilen aletlerle daha kesin ve güvenilir olarak tespit edilebilir.
Elma ağaçları için en önemli sulama zamanı yazın yapılan sulamadır. Yaz sulamasına yağış durumuna göre Mayıs’ta başlanır ve bütün yaz boyunca devam edilir.
Baharı kurak geçen yerlerde yaz sulamasına erken başlanırsa meyve tutumu artar ve meyve kalitesi de yüksek olur.
Elma bahçelerini kurak bölgelerde; yerine göre 10 günde bir sulamak gerekir.
Nemli bölgelere doğru gidildikçe sulama aralığı 15-20 güne, hatta 1 aya kadar çıkabilir. En çok uygulanan sulama şekil “Salma Sulama” dır.
Suyun az olduğu yerlerde “Dar Çanak” (Tava Yöntemi) uygulanır.
Diğer sulama sistemleri ise “Yağmurlama” ve “Damlama” sulamadır.
Damlama sulamada köklerin bulunduğu alanın bir kısmı sürekli nemli kalmaktadır.
ELMANIN DÖLLENME BİYOLOJİSİ
Tek bir çeşit ile kurulmuş elma bahçelerinde bol çiçek görülmesine rağmen, meyve tutumunda ki yetersizliğin en büyük nedeni döllenme sorunudur.
Elma çeşitleri genel olarak kendine kısırdırlar.
Yani, kendi çiçek tozları ile döllenemezler.
Mutlaka başka bir dölleyici çeşidin çiçek tozlarına ihtiyaçları vardır. Bu nedenle bahçe kurulurken iyi bir çeşit karışımı tertiplenmelidir.
Çeşit karışımı yaparken, tercih edilen ana çeşidin dölleyici çeşidini (veya çeşitlerini) bilmek gerekir.
Dölleyici çeşit tablosu aşağıda verilmiştir.

DÖLLENME PROBLEMİNİN ÇÖZÜMÜNDE DİKKAT EDİLMESİ GEREKEN HUSUSLAR

Elma bahçesi, tozlanma döllenme bakımından en elverişli bir plana göre kurulmalıdır.
Dölleyici çeşidin esas çeşide oranı % 10-15 olmalıdır.
Bu orana göre, dikimde her yüz fidandan 10-15 adedi dölleyici çeşitten, 85-90 adedi ise esas çeşitten oluşmalıdır.
Dölleyici çeşitler ana çeşitten 12-15 metreden daha uzakta olmamalıdır.
Seçilecek çeşitler arasında periyodiste bakımından bir uyuşmazlık olmamalıdır.
Periyodiste, ağaçların bir yıl meyve verip, müteakip yıl dinlenmeleri demektir.
Dölleyici olarak seçtiğimiz çeşit böyle bir karakterde ise bu çeşidin dinlenme yılında döllenme olmaz.
Mesela Amasya Elması mutlak peryodiste gösteren bir çeşittir.
Red Delicious ve Delicious ise bir yıl çok, bir yıl orta derecede meyve verirler.
Jonathan ve Rome Beauty çeşitleri ise her yıl düzenli meyve verme karakterindedirler.
Seçilecek çeşitler arasında çiçek açma tarihlerinde önemli bir farklılık olmamalıdır.
Yukarıda ki çeşitler içerisnde, Red Delicious, Delicious ve Jonathan aynı tarihlerde çiçek açmasına mukabil, Rome Beauty bu üç çeşitten daha sonra çiçek açar. Bu nedenle Rome Beauty çeşidi bu üç çeşit için uygun dölleyici olamaz. Elmalarda ki yabancı döllenmeyi % 90 arılar yapar.
Genç elma bahçeleri için gerekli arı miktarı her dört dekar için bir kovan veya her 30-40 dekar için 15 000 – 20 000 arıdır.
Tam verime geçmiş ağaçlar için bu miktar 3-4 katına çıkarılmalıdır.
Çiçek zamanı arı çalışması ve tozlanmanın sağlanabilmesi için bahçeler ilaçlanmamalıdır.

MEYVE SEYRELTME
Elma ağaçlarında ki meyve tutumu genellikle arzu edilenden fazladır.
Ağaçlar fazla meyve besleyemez, dolayısıyla kalite düşer.
Bu sebeple mevcut meyvenin bir kısmının ağaçtan koparılması gerekir.
Elmalarda açan çiçeklerin % 9’ unun meyve halinde elde edilmesi normal bir mahsul için yeterli görülmektedir.
Meyve seyreltmesi; budama, çiçeklerin bir kısmını veya meyvenin bir kısmını yok etme şeklinde uygulanır.
Seyreltme iki şekilde yapılır.
El ile Seyreltme
Bu işlem meyvelerin el ile koparılıp, atılmasından ibarettir.
Bunda çiçek hüzmelerinde bir meyve bırakılır.
Esas dallar üzerinde her 15-20 cm’ de bir meyve bulunacak şekilde meyveler seyreltilir.
El ile seyreltme Haziran dökümlerinden sonra yapılır.
HEREKLEME
Elmalarda hasat zamanına doğru meyve ağırlığında % 30-40 oranında artışlar olur.
Bu ağırlıktan dolayı seyreltme ve budama yapılmayan ağaçlarda dalların aşağıya doğru eğilmesine ve hatta bazı dalların kırılmasına sebep olur.
Bunu önlemek için dalların altına kalın dallardan yapılmış herekler konur.
Herekleme bir masraf gerektirir ve bahçede hareketi güçleştirir.
En doğru yol doğru bir terbiye sistemi ile budamanın yapılmasıdır.
MEYVE HASADI
Elma meyve olarak ince kabuklu, çok nazik bir meyvedir.
Meyveler hasat edilirken avuç içine alınmamalı, parmakla sıkılmamalıdır.
Meyveleri toplama kovalarına koyarken ve boşaltırken çok dikkatli olmalıdır.
Sebep olunacak küçük bir yara veya ezik depo çürüklüğüne sebep olan mantarlar için giriş kapısıdır.
Hasatta diğer bir noktada hasat zamanının doğru olarak tayinidir.
Elma meyveleri ağaç olumunda hasat edilir.
Meyveler yeme olumuna soğuk hava depolarında belirli süre tutulunca ulaşırlar.
Yazlık elmalar ağaç ve yeme olumuna ağaç üzerinde iken ulaşırlar.
Bu sebeple yazlık çeşitler yeme olumunda hasat edilmelidir.
Elma ağaçlarında hasat iki veya üç defa yapılır.
İlk hasatta daha ziyade ağacın dış veya alt kısmındaki meyveler koparılır. Sonra ise iç kısımlardaki yarı ve üst dallardakiler toplanır.
DEPOLAMA

Hasat edilen elmalar pazara sevk edilinceye kadar depolarda muhafaza edilirler.
Bu depolar adi depolar, soğuk hava depoları veya değişik atmosferli soğuk hava depoları olabilir.
Elmaların depoda kalma müddeti, meyvenin depolama zamanı, ağacın beslenme durumu, mevsim ve çeşide göre değişir.
Bir çok elma çeşidi –1 ile 0 C de ve %85-90 nisbi nemde uzun süre saklanabilir. Ticari depolardaki sıcaklık 0-2 C dir.
Elmalar –2 C donarlar.
Starking ise en uygun 0 C de ve % 90 nisbi nemde, Granny Smith ise +3 C saklanmalıdır.
Tam zamanında yapılan hasat ve uygun depolama şartlarının sağlanmasıyla Delicious ve Starspur Delicious çeşitleri 5 ay, Starking Delicious ve Starkrimson Delicious çeşitleri 7 ay, Granny Smith çeşidi ise 9 ay süre ile depoda saklanabilir.
Elma ağacı ( Malus domestica ) tarafından üretilen tatlı, yenilebilir bir meyvedir.
Elma ağaçları dünyada ekili ve en çok yetiştirilen türlerdir.
Ağaç, vahşi atası Malus sieversii'nin bugün hala bulunduğu Orta Asya'da ortaya çıktı.
Elmalar binlerce yıldır Asya ve Avrupa'da yetiştirildi ve Avrupalı koloniciler tarafından Kuzey Amerika'ya getirildi.
Elma, Norse dahil birçok kültürde dini ve mitolojik bir öneme sahiptir.
Elma ağaçları tohumdan yetiştirildiklerinde boyları büyüktür.
Genel olarak, elma cinsleri aşılama üzerine anaç elde edilen ağaç boyutunu denetler.
Bilinen 7.500'den fazla elma çeşidi vardır, bu da bir dizi istenen özellik ile sonuçlanır.
Yemek pişirmek, çiğ ve elma şarabı üretimi de dahil olmak üzere çeşitli tatlar ve kullanım için farklı çeşitler yetiştirilir.
Ağaçlar ve meyveler, bir dizi organik ve organik olmayan yollarla kontrol edilebilen bir dizi mantar, bakteri ve zararlı sorunlarına eğilimlidir.
Elma yaprak döken bir ağaçtır, genellikle ekimde 1.8 ila 4.6 m boyunda ve vahşi doğada 30 m'ye kadar boylanır.
Bodur elma yetiştirildiği zaman, boyut, şekil ve dal yoğunluğu anaç seçimi ve kırpma yöntemiyle belirlenir.

ELMA ÇİÇEĞİ

Çiçekleri ilkbaharda yaprakların tomurcuklanmasıyla eşzamanlı olarak üretilir ve mahmuzlar ve bazı uzun sürgünlerde üretilir.
3 ila 4 cm çiçekler, 4-6 çiçekli bir cyme'den oluşan bir çiçeklenme ile yavaş yavaş soluklaşan, beş yapraklı pembe bir renk ile beyazdır.
Çiçeklenme merkezi çiçek "kral çiçek" denir; önce açılır ve daha büyük bir meyve geliştirebilir.
Meyve yaz sonu veya sonbaharda olgunlaşır ve çeşitler çok çeşitli boyutlarda bulunur.
Ticari yetiştiriciler, pazar tercihi nedeniyle 7,0 ila 8,3 cm çapında bir elma üretmeyi amaçlamaktadır.
Bazı tüketiciler, özellikle Japonya'dakiler daha büyük bir elmayı tercih ederken, 5,7 altındaki elmalar genellikle meyve suyu yapmak için kullanılır ve piyasa değeri çok azdır.
Olgun elmaların derisi genellikle kırmızı, sarı, yeşil, pembe veya kırışıktır, ancak birçok iki veya üç renkli çeşit bulunabilir.
Deri ayrıca tamamen veya kısmen pürüzlü olabilir, yani pürüzlü ve kahverengi olabilir.
Cilt koruyucu bir epikutiküler balmumu tabakası ile kaplıdır.

ÇEŞİTLERİNİN

Bilinen 7.500'den fazla elma çeşidi vardır. Çeşitler, aynı anaç üzerinde yetiştirilse bile verimleri ve ağacın nihai büyüklüğü bakımından farklılık gösterir. Ilıman ve subtropikal iklimler için farklı çeşitler mevcuttur İngiltere'nin ulusal meyve toplama veritabanı, aslında aynı "genetik" elma çeşidine alternatif isimler de dahil olmak üzere birçok elmanın özellikleri ve kökeni hakkında çok fazla bilgi içerir. Bu çeşitlerin çoğu taze (tatlı elma) yemek için yetiştirilir, ancak bazıları özellikle yemek pişirmek ( elma pişirmek ) veya elma şarabı üretmek için yetiştirilir.
Elma şarabı elmaları tipik olarak taze yemek için fazla tart ve büzücüdür, ancak içeceğe tatlı elmaların yapamayacağı zengin bir lezzet verir. Ticari olarak popüler elma çeşitleri yumuşak, fakat gevrektir.
Modern ticari elma yetiştiriciliğinde diğer arzu edilen özellikler, renkli bir cilt, pıhtılaşma yokluğu, nakliye kolaylığı, uzun depolama kabiliyeti, yüksek verim, hastalığa dirençli, yaygın elma şekli ve gelişmiş lezzettir. Modern elmalar genellikle eski çeşitlerden daha tatlıdır, çünkü elmalardaki popüler lezzetler zamanla değişmektedir.
Kuzey Amerikalıların ve Avrupalıların çoğu tatlı, subasit elmaları tercih eder, ancak tart elmalar bunu güçlü bir azınlığa sahiptir.
Eski çeşitler genellikle garip bir şekilde şekillendirilir, pıhtılaşır ve çeşitli doku ve renklerde büyür.
Bazıları modern çeşitlerden daha iyi bir lezzete sahip olduklarını bulurlar, ancak ticari olarak yaşanmaz kılan başka problemleri olabilir - düşük verim, hastalıklara yatkınlık, depolama veya nakliye için zayıf tolerans veya sadece "yanlış" boyut. Birkaç eski çeşit hala büyük ölçekte üretilmektedir, ancak çoğu ev bahçecileri ve doğrudan yerel pazarlara satan çiftçiler tarafından korunmuştur.
Kendi eşsiz tadı ve görünümü ile birçok sıra dışı ve yerel olarak önemli çeşitler mevcuttur; elma koruma kampanyaları, bu tür yerel çeşitlerin neslinin tükenmesini önlemek için tüm dünyada yaygınlaşmıştır.

DAMIZLIK

Birçok elma tohumlardan kolayca büyür.
Bununla birlikte, çok yıllık meyvelerin çoğundan daha fazla, elma, ebeveynin tatlılığını ve diğer istenen özelliklerini elde etmek için aşılama yoluyla eşeysiz olarak çoğaltılmalıdır.
Çünkü fide elmaları " aşırı heterozigotlara " bir örnektir, çünkü ebeveyn özelliklerine sahip yeni bir elma oluşturmak için ebeveynlerinden genleri miras almak yerine, belki de birçok zararlı ile rekabet etmek için ebeveynlerinden önemli ölçüde farklıdırlar.
Triploidkültivarların ek bir üreme bariyeri vardır, çünkü 3 takım kromozom mayoz sırasında eşit olarak bölünemez, böylece kromozomların (anöploidler) eşit olmayan ayrılması sağlanır.
Triploid bir bitkinin bir tohum üretebileceği durumda bile (elmalar bir örnektir), nadiren oluşur ve fideler nadiren hayatta kalır.
Elmalar tohum olarak dikildiğinde doğru üremediğinden, aşılama genellikle yeni elma ağaçları üretmek için kullanılır.
Anaç greft alt için kullanılan boyutlarda çok çeşitli ağaçlar, hem de kışa, böcek ve hastalık direnci değişen ve elde edilen ağaç toprak tercih üretmek için seçilebilir.
Cüce anaçları, yaşam döngülerinde tam boy ağaçlardan daha erken meyve veren çok küçük ağaçlar (olgunlukta 3,0 m'den daha az) üretmek için kullanılabilir.
Elma ağaçları için cüce anaçları MÖ 300'lere kadar Pers ve Küçük Asya bölgelerine kadar uzanabilir. Büyük İskenderiçin bodur elma ağaçlarının gönderilen numuneler Aristo 'ın Lisesi. Cüce anaçları 15. yüzyılda yaygınlaştı ve daha sonra dünya çapında çeşitli popülerlik ve düşüş döngülerinden geçti.
Bugün elmadaki büyüklüğü kontrol etmek için kullanılan anaçların büyük çoğunluğu 1900'lü yılların başında İngiltere'de gelişti.
Doğu Malling Araştırma İstasyonu anaçlar kapsamlı araştırmalar yapmış ve bugün anaçlar kökenlerine belirtmek için bir "M" öneki verilir. "MM" önekiyle işaretlenmiş anaçlar, daha sonra İngiltere'nin Merton kentinde bulunan ' Northern Spy ' ağaçlarıyla geçen Malling serisi çeşitlerdir. Çoğu yeni elma çeşidi, tesadüfen ortaya çıkan veya ümit verici özelliklere sahip kasıtlı olarak geçen çeşitlerle yetiştirilen fide olarak ortaya çıkar. Bir elma çeşidi adına "fide", "pippin" ve "çekirdek" kelimeleri, bunun fide olarak ortaya çıktığını düşündürmektedir.
Elmalar ayrıca tomurcuk sporları da oluşturabilir (tek dalda mutasyonlar).
Bazı tomurcuk sporları, ana çeşitlerin geliştirilmiş suşları haline gelir. Bazıları yeni çeşit olarak kabul edilmek üzere ana ağaçtan yeterince farklıdır.
Ekvador'da elmalar çok yüksek rakımlarda iklimlendirilmiştir, burada gerekli faktörlerle birlikte yıl boyunca sabit ılıman koşullar nedeniyle yılda iki kez meyve verebilirler.

TOZLAŞMA

Elmalar kendiliğinden uyumsuzdur; meyve geliştirmek için çapraz tozlaşma yapmak zorundadırlar.
Her mevsim çiçeklenme sırasında, elma yetiştiricileri genellikle polen taşımak için tozlaştırıcılar kullanır.
Bal arıları en yaygın olarak kullanılır. Meyve bahçesi mason arıları, ticari bahçelerde ek tozlayıcı olarak da kullanılır.
Bumblebee kraliçeleri bazen meyve bahçelerinde bulunur, ancak genellikle önemli tozlaştırıcılar olmak için yeterli sayıda değildir.
Çeşitler bazen ortalama 30 günlük çiçeklenme döneminde pik çiçeklenme gününe göre sınıflandırılır, polenizatörler 6 günlük örtüşme döneminde çeşitlerden seçilir.

OLGUNLAŞMA VE HASAT

Çeşitler, aynı anaçta yetiştirildiğinde bile veriminde ve ağacın nihai boyutunda değişir.
Bazı çeşitler, budanmadan bırakılırsa, çok büyürler - daha fazla meyve vermelerine izin verir, ancak hasadı daha zor hale getirir.
Ağaç yoğunluğuna (birim yüzey alanı başına dikilen ağaç sayısı) bağlı olarak, olgun ağaçlar tipik olarak her yıl 40–200 kg elma taşır, ancak verim fakir yıllarda sıfıra yakın olabilir.
Elmalar, dalların arasına sığacak şekilde tasarlanmış üç noktalı merdivenler kullanılarak hasat edilir.
Cüce anaçlara aşılanan ağaçlar yılda yaklaşık 10–80 kg meyve taşır.

TARİHÇE

Orijinal yabani atası Malus domestica’dir.
Malus sieversii, Orta Asya dağlarında güney bölgesi Kazakistan, Kırgızistan, Tacikistan ve Çinde yabani elma yetişmiştir.
Büyük olasılıkla Tian Shan dağlarının ormanlık kenarlarında başlayan türlerin ekimi uzun bir süre boyunca ilerledi ve diğer türlerden genlerin açık tozlaşan tohumlara sekonder introjezine izin verdi.
Malus sylvestris ile önemli değişim, crabapple, mevcut elma popülasyonlarının crabapples ile daha morfolojik olarak benzer progenitör Malus sieversii'den daha fazla ilişkili olmasına neden oldu.
Son katkısı olmayan suşlarda ikincisinin katkısı baskındır.
Malus sieversii , ekili elmaya önemli bir progenitör tür olarak tanınır ve morfolojik olarak benzerdir.
Kazakistan ve Orta Asya'daki genetik değişkenlik nedeniyle, bu bölge genellikle elmaların menşe merkezi olarak kabul edilir.
İnsanlar binlerce yıldır elma yiyorlar.
At Sammardenchia-Cueis Kuzeydoğu İtalya'da Udine yakın sitenin, elma çeşitli tohumları 4000 M.Ö. tarihli bulunmuştur. Genetik analiz, bu tür eski elmaların yabani Malus Sylvestris veya Malus sieversii soyunu içeren Malus Domesticus olup olmadığını belirlemek için henüz başarılı bir şekilde kullanılmamıştır.
Ayrıca, yabani elma ve elma tarlaları arasındaki arkeolojik kayıtlarda ayrım yapmak da genellikle zordur.
Orta Doğu'da MÖ 3. binyılda elma yetiştiriciliğinin dolaylı kanıtı vardır.
Avrupa klasik antik çağında önemli miktarda elma üretimi vardı ve o zaman aşılama kesinlikle biliniyordu.
Aşılama, en iyi çeşitlerin üretilebilmesi için modern evcil elma üretiminin önemli bir parçasıdır; elma ağacı aşılamasının ne zaman icat edildiği belli değil.
Sonbaharın sonlarında toplanan ve dondurmanın hemen üzerinde saklanan kış elmaları, Asya ve Avrupa'da binlerce yıldır önemli bir gıda olmuştur.
İspanyolların 16. yüzyılda Chiloé Takımadalarına tanıttığı birçok Eski Dünya bitkisinden, elma ağaçları özellikle iyi adapte oldu.
Elmalar 17. yüzyılda kolonistler tarafından Kuzey Amerika'ya tanıtıldı, ve Kuzey Amerika kıtasındaki ilk elma bahçesi 1625 yılında Başrahibe William Blaxton tarafından Boston'a dikildi. Kuzey Amerika'ya özgü tek elma bir zamanlar "ortak elma" olarak adlandırılan yengeç elmalarıdır. Avrupa'dan tohum olarak getirilen elma çeşitlerinin yerli Amerikan ticaret yolları boyunca yayılması ve sömürge çiftlikleri üzerinde yetiştirilmeleri sağlandı.
1845 Amerika Birleşik Devletleri elma fidanlığı kataloğu, 350. "en iyi" çeşitlerin satılmasını sağladı ve yeni Kuzey Amerika çeşitlerinin 19. yüzyılın başlarında çoğalmasını gösterdi. 20. yüzyılda Doğu Washington'daki sulama projeleri başladı ve elmanın önde gelen ürünü olduğu milyarlarca dolarlık meyve endüstrisinin gelişmesine izin verdi.
20. yüzyıla kadar, çiftçiler elmalarını kış aylarında kendi kullanımları veya satışları için donmaz mahzenlerde sakladılar.
Taze elmaların tren ve karayoluyla daha iyi taşınması depolama ihtiyacını değiştirdi.
Kontrollü atmosfer tesisleri elmaları yıl boyunca taze tutmak için kullanılır.
Kontrollü atmosfer tesisleri, meyve tazeliğini korumak için yüksek nem, düşük oksijen ve kontrollü karbondioksit seviyeleri kullanır.
İlk olarak 1960'larda Amerika Birleşik Devletleri'nde kullanıldılar.

ELMA İLAÇLAMA PROGRAMI

GÖZLER

UYANMADAN ÖNCE

ELMA KARALEKESİ % 2’lik Bordo Bulamacı veya hazır bakırlı preparatlardan birisi ile % 0,8 dozunda kullanılmalıdır.
ATEŞ YANIKLIĞI Budamadan sonra % 1,5’lik Bordo Bulamacı uygulanmalıdır.
KABUKLU BİTLER Kışın yapılan kontrollerde 5 cm uzunluğundaki bir dalda, altında yumurta bulunan en az 5 adet dişi kabuğu görülmesi o bahçenin kışlık yağlarla ilaçlanmasını gerektirmektedir. Kış ilaçlaması yumuşak çekirdekli meyve ağaçlarında gözler uyanmadan en geç 3-4 hafta evvel yapılmalıdır.

SERÇE GAGASI

DÖNEMİ

ELMA KARA LEKESİ Hazır bakırlı preparatlardan birisi ile % 0,4 dozunda veya diğer ilaçlardan herhangi biri ile ilaçlama yapılmalıdır.
PEMBE TOMURCUK DÖNEMİNDE
YAPRAK BÜKENLER Ağaç başına ortalama 5 adetten fazla yumurta paketi bulunan ve erken ilkbaharda çiçek ve yaprak buketlerinin %5’den fazlası larva ile bulaşıksa kimyasal mücadele yapılır.

PEMBE

TOMURCUK DÖNEMİNDE

TOMURCUK TIRTILLARI

Bu dönemde her 10 dekar için temsili olarak seçilecek 5 ağacın değişik yönlerinden 20 'şer (toplam 100) tomurcukta veya bukette gözlem ve sayımlar yapılarak 10-15 larva bulunduğunda mücadeleye karar verilir.
ELMA KARA LEKESİ Bakırlı ilaçlar dışındaki ilaçlardan herhangi biri ile ilaçlama yapılır.
KÜLLEME Kış budaması sırasında gözden kaçan ve ilkbaharda tepe tomurcukları hastalıklı olarak gelişen sürgünler ile yaprak ve çiçek demetleri toplanmalı ve bahçeden uzaklaştırılmalıdır.
YAPRAK BİTLERİ Elma gri yaprakbiti ve Elma kırmızı gal yaprakbitine karşı en uygun ilaçlama zamanı, pembe tomurcuk veya çiçek taç yapraklarının döküldüğü dönemde; Elma gri yaprakbiti için 100 sürgünde 1 koloni, Elma kırmızı gal yaprakbiti için 100 sürgünde 5 koloni görüldüğü zamandır.
MEMELİ PAS Elma bahçeleri ardıç ağaçlarına yakın yerlere kurulmamalı, bahçe içinde ardıç ağaçları varsa kesilerek imha edilmelidir.

ÇİÇEKLENME

BAŞLANGICINDA

ATEŞ YANIKLIĞI Tahmin-uyarı modellerinin uygulandığı alanlarda çiçek dönemi uygulamalarında; kullanılan modele göre enfeksiyon riski uyarısı yapıldığında en geç 24 saat içinde ilaçlama yapılmalıdır. Çiçeklenme dönemi içinde ikinci bir uyarı yapıldığı takdirde ilaçlama tekrarlanmalıdır. Tahmin uyarı modellerinin kullanılmadığı alanlarda; çiçeklenme başlangıcından itibaren 7-8 gün aralıklarla en az 3 ilaçlama yapılmalıdır. Sürgün gelişiminin hızlı olduğu dönemde ağaçlarda yaralanmaya neden olabilecek fırtına ve doludan sonra 24 saat içinde ilaçlama yapılmalıdır.
TAM ÇİÇEK
BAKLA ZINNI Baklazınnı erginleri, günün güneşli saatlerinde çok hareketlidir. Bu nedenle, erginlerin az hareketli oldukları sabahın erken saatlerinde, ağaçların altına çarşaflar serilmeli ve ağaçlar kuvvetlice silkelenerek, ergin böceklerin çarşafın üzerine düşmesi sağlanmalı ve düşen böcekler toplanarak öldürülmelidir.Ağaçların altına mavi renkli leğenler yerleştirilir ve bu kaplar yarıya kadar su ile doldurulur. Ergin böcekler, mavi renge yönelerek, kapların içindeki suya düşer. Düşen böcekler, toplanarak imha edilir.

ÇİÇEKLENME

SONUNDA

MEYVE TESTERELİ ARILARI En uygun ilaçlama zamanı, yumurtaların açılmaya başladığı zamandır. Bu, birçok çeşitte tam çiçeklenme dönemine rastlar. Bununla birlikte, bu dönemde faaliyette bulunan bal arılarının korunması yönünden ilaçlama çiçek taç yaprakları dökülürken uygulanmalıdır. Bahçede erken çiçek açan çeşitler üzerinde çiçek taç yaprakları dökülmeye başladığında bir sayım yapılır. Sayımda en az 5 ağaçtan rasgele 30 'ar buket sağlam ve zarar görmüş çiçekler sayılmalıdır. Bulaşıklık oranı % 10 'un üzerinde ise ilaçlama yapılmalıdır.
PAMUKLU BİT Elma pamuklu bitinin bulunduğu alanlarda etkin bir parazitlenme yoksa ilaçlama yapılmalıdır. Mayıs ayından itibaren yapılan kontrollerle Elma pamuklu biti kolonileri oluşunca ve bu koloniler % 10 oranında sürgünde saptanınca ilaçlama yapılır. Yeni bulaşmalar olduğu takdirde 15 gün sonra ilaçlama tekrar edilir.
ELMA KARA LEKESİ  
KÜLLEME Hastalık için uygun koşullar devam ettiği sürece 3. ve diğer ilaçlamalar Mayıs ayı sonuna kadar 1' er hafta, Haziran ayının 3.haftasına kadar 10 gün ara ile ilaçlamalara devam edilir.

KIRMIZI ÖRÜMCEKLER

Bahçeyi temsil edecek şekilde seçilen 10 ağaçtan koparılan 100 yaprakta periyodik olarak sayım yapılmalıdır. Yapılan sayımlarda, yaprak başına 8–10 adetin üzerinde kırmızı örümcek bulunması ve doğal düşmanların etkinliğinin çok düşük olması durumunda ilaçlama yapılmalıdır.
YAPRAK BİTLERİ Elma gri yaprakbiti ve Elma kırmızı gal yaprakbitine karşı en uygun ilaçlama zamanı, pembe tomurcuk veya çiçek taç yapraklarının döküldüğü dönemde; Elma gri yaprakbiti için 100 sürgünde 1 koloni, Elma kırmızı gal yaprakbiti için 100 sürgünde 5 koloni görüldüğü zamandır.
MEMELİ PAS 3. ilaçlama 2. ilaçlamadan 15 gün sonra yapılmalıdır

ZARARLI

GÖRÜLÜNCE

ELMA GÖVDE KURDU Mart veya Nisan aylarında bir bahçede en az 20 ağacın gövde ve kalın dalları kontrol edilir ve bir ağaçta ortalama 5 adetten fazla canlı larva saptanırsa ilaçlama gerekir. İlaçlama zamanı ise yumurta açılımına veya ilk ergin çıkışına göre saptanır. Orta Anadolu Bölgesi koşullarında, pekmezli besi tuzakları ile Elma gövde kurdu erginleri cezbedilerek kitle halinde yakalanmakta ve zararlının popülasyonu düşürülebilmektedir. Bunun için 100 ağaçlık bir bahçeye,5 ağaca 1 pekmezli besi tuzağı (1 litre karışım için: 170 ml pekmez+ 830 ml su + 2-3 g ekmek mayası) ağaçlara ergin uçuş periyodu süresince asılarak üst üste en az 2 yıl yapılacak kitlesel tuzaklama ile zararlının larva populasyonu ekonomik zarar seviyesinin aşağısına çekilir.
KABUKLU BİTLER Ağaçların çiçeklenme döneminden sonra kontroller yapılarak, San Jose kabuklu bitinin hareketli larvalarının çıkışı izlenir. Hareketli larvalar çıkmaya başladığında birinci, bundan 20 gün sonra da ikinci bahçelerde gerekiyorsa üçüncü döllere karşı ilaçlama yapılmalıdır. Bu zararlıya karşı, Ağustos ayından itibaren ilaçlama yapılmamalıdır
MEYVELER FINDIK BÜYÜKLÜĞÜNE GELİNCE
ELMA İÇ KURDU Elma içkurduna karşı birinci döle 20 gün aralıkla 2, ikinci döle karşı ise 1 olmak üzere toplam 3 ilaçlama yapılmakta ve genellikle bu uygulama yeterli olmaktadır. Elma iç kurdu mücadelesinde hedef, her döle ait larva çıkışı süresince ağaçları ilaçlı bulundurarak yumurtadan çıkan larvaları meyve içine girmeden önce öldürmektir. Bu konuda Tahmin ve Erken Uyarı Programı mevcut olup, kimyasal mücadele yapılmadan önce uyarı sisteminin bulunduğu İl ve İlçe Müdürlüklerinin uyarıları dikkate alınmalıdır.

HASTALIK

GÖRÜLÜNCE

ARMİLLARİA KÖK ÇÜRÜKLÜĞÜ Hastalık yeni başlamış ise,hasta kökleri kesilip hasta kısımlar kazındıktan sonra bu yerlere %5’lik Bordo bulamacı veya %2’lik Göztaşı ilaçlarından biri fırça ile sürülür, ilaç kuruduktan sonra üzeri aşı macunu veya 750 gram Ardıç katranı+250 gram Göztaşı karışımı ile kapatılmalıdır. Kökler tamamen hasta ise, ince köklere kadar sökülerek kendi çukurunda yakılır, yerine sönmemiş kireç dökülerek kapatılır. Hasta bahçedeki sağlamları korumak için sonbaharda veya ilkbahara girerken ağaçların taç izdüşümleri % 5’lik Karaboya,% 2 ’lik Göztaşı m 2’ye 10 litre ilaçlı su ile ilaçlanmalıdır.

ZARARLI

GÖRÜLÜNCE

KABUKLU BİTLER Birinci ve ikinci döle karşı yapılacak yaz ilaçlamalarına karar vermek için, ilkbaharda ve Temmuz başlarında yumurta açılımından önce kontrol yapılır ve 5 cm uzunluğunda bir dalda, altında canlı yumurta bulunan en az 5 adet dişi kabuğu bulunuyorsa, yumurta açılımından en geç 7-10 gün sonra en yüksek larva çıkışında ilaçlama yapılmalıdır.

TOPRAK ALTI

ZARARLILARI

Bu zararlılara karşı, sadece larva zararının bulunduğu fidan ve ağaçlarda kimyasal mücadele yapılmalıdır. İlkbaharda, 0–20 cm toprak derinliğindeki toprak sıcaklığı 9–10°C‘ye ulaşıp, larvalar faaliyete başladığı zaman ikinci ve üçüncü dönem larvalara karşı bir ilaçlama yapılır. Sonbaharda ise, yörelere göre değişmekle birlikte, ilk yağmurlardan sonra, larvalar toprak yüzeyine yakın olduğu zaman bir ilaçlama yapılabilir. Ancak önemli olan ilkbaharda yapılacak ilaçlamadır. İlkbahar ilaçlaması yapılmayan bahçelerde, ergin uçuşlarının fazla olduğu yıllarda, sonbahar ilaçlamalarının yapılması gereklidir.
YAPRAK BİTLERİ Elma yeşil yaprakbitine karşı en uygun ilaçlama zamanı, ağaçların yapraklı olduğu devrede, 100 sürgünde 15 bulaşık sürgün görüldüğü zamandır.

KIRMIZI ÖRÜMCEKLER

Bahçeyi temsil edecek şekilde seçilen 10 ağaçtan koparılan 100 yaprakta periyodik olarak sayım yapılmalıdır. Yapılan sayımlarda, yaprak başına 8–10 adetin üzerinde kırmızı örümcek bulunması ve doğal düşmanların etkinliğinin çok düşük olması durumunda ilaçlama yapılmalıdır.

İLETİŞİM

ÖZLER YILDIRIM
Tel: 0 532 521 67 47
Adres: Bekirde mah.
Hürriyet 1 cad no 2 A
Akdeniz / MERSİN
Email:
ozleryildirim@gmail.com


YOUTUBE KANALIMIZ

Copyright © NİL TARIM